خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راستی گویم به سروی ماند این بالای تودر عبارت می‌نیاید چهره زیبای تو
۲
چون تو حاضر می‌شوی من غایب از خود می‌شومبس که حیران می‌بماندم وهم در سیمای تو
۳
کاشکی صد چشم از این بی خوابتر بودی مراتا نظر می‌کردمی در منظر زیبای تو
۴
ای که در دل جای داری بر سر چشمم نشینکاندر آن بیغوله ترسم تنگ باشد جای تو
صفحهٔ ۱ از ۳