خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو با این لطف طبع و دل‌رباییچنین سنگین‌دل و سرکش چرایی؟
۲
به یک بار از جهان دل در تو بستمندانستم که پیمانم نپایی
۳
شب تاریکِ هجرانم بفرسودیکی از در درآی ای روشنایی
۴
سری دارم مهیا بر کف دستکه در پایت فشانم چون درآیی
صفحهٔ ۱ از ۲