خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه روی است آن که دیدارش ببرد از من شکیباییگواهی می‌دهد صورت بر اخلاقش به زیبایی
۲
نگارینا به هر تندی که می‌خواهی جوابم دهاگر تلخ اتفاق افتد به شیرینی بیندایی
۳
دگر چون ناشکیبایی ببینم صادقش خوانمکه من در نفس خویش از تو نمی‌بینم شکیبایی
۴
از این پس عیب شیدایان نخواهم کرد و مسکینانکه دانشمند از این صورت بر آرد سر به شیدایی
صفحهٔ ۱ از ۲