خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیباییکه هر کس با دلآرامی سری دارند و سودایی
۲
قرین یار زیبا را چه پروای چمن باشد؟هزاران سرو بستانی فدای سروبالایی
۳
مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری‌پیکرتو دل با خویشتن داری، چه دانی حال شیدایی
۴
همی‌دانم که فریادم به گوشش می‌رسد لیکنملولی را چه غم دارد ز حال ناشکیبایی
صفحهٔ ۱ از ۳