خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو خون خلق بریزی و روی درتابیندانمت چه مکافاتِ این گنه یابی
۲
تَصُدُّ عَنّی فِی الجَوْرِ وَ النّویٰ لٰکِنإِلَیْکَ قَلْبی یا غایَةَ المُنَیٰ صابِ
۳
چو عندلیب چه فریادها که می‌دارمتو از غرور جوانی همیشه در خوابی
۴
إِلَی الْعُداةِ وَصَلْتُمْ وَ تَصْحَبونَهُمُوَ فی وِدادِکُمُ قَدْ هَجَرْتُ أَحْبابی
صفحهٔ ۱ از ۳