خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تعالی الله چه روی است آن که گویی آفتابستیو گر مه را حیا بودی ز شرمش در نقابستی
۲
اگر گل را نظر بودی چو نرگس تا جهان بیندز شرم رنگ رخسارش چو نیلوفر در آبستی
۳
شبان خوابم نمی‌گیرد نه روز آرام و آسایشز چشم مست میگونش که پنداری به خوابستی
۴
گر آن شاهد که من دانم به هر کس روی بنمایدفقیر از رقص در حالت خطیب از می خرابستی
صفحهٔ ۱ از ۳