خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی که عشق به خود راه می‌نمود مراز بودِ خود سر مویی خبر نبود مرا
۲
درِ مجاز ببستم به روی خویش، چو دوستبه روی دل ز حقیقت دری گشود مرا
۳
به پیش روی من از عشق داشت آیینهدراو چنانکه بباید به من نمود مرا
۴
کشید عاقبت اندیشهٔ دهان و لبشبه عالم عدم از عرصهٔ وجود مرا
صفحهٔ ۱ از ۲