خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آی که خلوتگه جانم حرم توستزیرا که تو شمعی و صفا در قدم توست
۲
امیّد قبولِ همه بر حاصل خویش استبی حاصلی ما به امید کرم توست
۳
دل را ز غم چشم خوشت حال خراب استوین طرفه که او را به چنین حال غم توست
۴
ما مفلس عشقیم و گدایی صفت ماستتو شاه جهانی و دو عالم علم توست
صفحهٔ ۱ از ۲