خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تَرَحَّمْ ذِلَّتی یا ذَا المعالیوَ واصِلْنی اِذا شَوَّشْتَ حالی
۲
أَلا یا ناعِسَ الطَّرْفَینِ سَکْریٰسَلِ السَّهْرانَ عَنْ طولِ اللَّیالی
۳
ندارم چون تو در عالم دگر دوستاگرچه دوستی دشمن‌فعالی
۴
کَمالُ الحُسْنِ فِی الدُّنْیا مَصونٌکَمِثْلِ البَدْرِ فی حَدِّ الکَمالِ
صفحهٔ ۱ از ۷