خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنده بی دوست خفته در وطنیمَثَلِ مرده‌ایست در کفنی
۲
عیش را بی تو عیش نتوان گفتچه بوَد بی وجودِ روح تنی
۳
تا صبا می‌رود به بستان‌هاچون تو سروی نیافت در چمنی
۴
و آفتابی خلاف امکان استکه برآید ز جیب پیرهنی
صفحهٔ ۱ از ۳