خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راستی را شیوه‌ای کآن سرو قامت می‌کندگر به قصد سرکشی نبوَد قیامت می‌کند
۲
دوش فکر ماه می‌کردم که جانان رخ نمودروشنم شد این که اظهار کرامت می‌کند
۳
ناصح ما از هنر بویی ندارد غیر از اینکاو به چندین عیب خود ما را ملامت می‌کند
۴
دل به یاد غمزه‌اش پیوسته بیمار از چه روستزآن قد و قامت چو کسب استقامت می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲