خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منییک نفس از درون من خیمه به در نمی‌زنی
۲
مهرگیاهِ عهد من تازه‌تر است هر زمانور تو درخت دوستی از بن و بیخ برکنی
۳
کس نستاندم به هیچ ار تو برانی از درممقبل هر دو عالمم گر تو قبول می‌کنی
۴
چون تو بدیع‌صورتی بی‌سبب کدورتیعهد وفای دوستان حیف بود که بشکنی
صفحهٔ ۱ از ۳