خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی به پای تو جانم سرِ نیاز کشیدکه دست از هوس کار غیر باز کشید
۲
دلم ز شیوهٔ چشمت ندید مردمی ئیبه غیر از این که نیازی نمود و ناز کشید
۳
متاع قلب مرا زآن نفس رواجی نیستکه سوز عشق تو در بوتهٔ گداز کشید
۴
غرض زیارت سر منزل حقیقت بودریاضتی که دلم در ره مجاز کشید
صفحهٔ ۱ از ۲