خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهدبود که شاخ امل میوهٔ مراد دهد
۲
اگر ز پردهٔ گِل گُل جمال ننمایدز لطف چهرهٔ نو رفتگان که یاد دهد
۳
مگر که چارهٔ کارم همو کند ورنهز جور او به که نالم مرا که داد دهد
۴
به آب باده نشان آتش ستم ز آن پیشکه خاکِ هستیِ ما را فلک به باد دهد
صفحهٔ ۱ از ۲