خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی کز خوان قسمت مفلسان را کام می‌بخشندنخست از رحمت خاصَش گناه عام می‌بخشند
۲
عجب گنجی‌ست دیوان خانهٔ رحمت تعالی اللهکه از وی کم نمی‌گردد اگر مادام می‌بخشند
۳
گشا چون صبح چشم مهر و بنگر شیوهٔ روزیکه از مه زنگیِ شب را چراغ شام می‌بخشند
۴
چه باشد ساغری بخشند مخموران عصیان رااز آن خم خانهٔ وصلت که جم را جام می‌بخشند
صفحهٔ ۱ از ۲