خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانیجهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی
۲
به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندتکه هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی
۳
مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهیمرا مگو که چه نامی به هر لقب که تو خوانی
۴
چنان به نَظْرِهٔ اول ز شخص می‌ببری دلکه باز می‌نتواند گرفت نظره ثانی
صفحهٔ ۱ از ۳