خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگویم آب و گل است آن وجود روحانیبدین کمال نباشد جمال انسانی
۲
اگر تو آب و گلی همچنان که سایر خلقگِل بهشت مُخمّر به آب حیوانی
۳
به هر چه خوبتر اندر جهان نظر کردمکه گویمش به تو ماند تو خوبتر ز آنی
۴
وجود هر که نگه می‌کنم ز جان و جسدمرکب است و تو از فرق تا قدم جانی
صفحهٔ ۱ از ۳