خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا رندی و نیاز نشد رسم و راه منضامن نگشت یار به عفو گناه من
۲
طاعات را چه قیمت و عصیان چه معتبرجایی که لطف دوست بود عذر خواه من
۳
باشد که خواندم به عنایت گدای خویشکآن هست بر درش سبب عزّ و جاه من
۴
مانند مجمرم که درونم پر آتش استاینک دلیل سوز نهان دود آه من
صفحهٔ ۱ از ۲