خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا همچو غنچه خندان از خود به در نیاییگر گل شوی کسی را هم در نظر نیایی
۲
گر ره به خود ندانی تدبیر بیخودی کنبی خویش تا نگردی با خویش برنیایی
۳
ای دل به کوی وحدت چون غیر می نگنجدتا ترک خود نگویی با خوددگر نیایی
۴
هرکس که بی ارادت آید به کوی جانانپوشند در به رویش یعنی که در نیایی
صفحهٔ ۱ از ۲