خلوتی با خیالی بخارایی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ای دل بر طریق عذرخواهیبه راهش سر نهادی سر به راهی
۲
کسی قدر رخ و زلفت شناسدکه بشناسد سفیدی از سیاهی
۳
که بخشد روشنی گفتی شبت راچو گفتی بر تو می ماند که ماهی
۴
چو مه چندین مناز از خرمن حسنکه زود آن فرصتی آید که کاهی
صفحهٔ ۱ از ۲