خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبتبه که آوریم یرغو ز جفای بی‌حسیبت
۲
بزمان واپسینم همه حیرتم از این استکه مباد بعد از این غیر به جان خرد عتیبت
۳
چه مقام داری ای عشق فراز تو ندانمبه قیاس وهم عرش است به پایهٔ نشیبت
۴
گل بوستان که تازه است چه حاجتش به غازهتو نه آن بتی که زیبا بکند کسی به زیبت
صفحهٔ ۱ از ۳