خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زردی روی مرا آن رخ گلگون باعثقامت خم شده را آن قد موزون باعث
۲
نافه زلف تو دلرا سبب ناسور استپی خون خوردنم آن لعل طبرخون باعث
۳
شود شیرین بود از تلخی کام فرهاداز پی شهرت لیلی شده مجنون باعث
۴
پخته گردیدن درویش بود سر وجودتا نگوئی که بود گردش هامون باعث
صفحهٔ ۱ از ۲