خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهرت آورد ملایک بر آدم بسجودحکمت آورد ازین پرده عدم را بوجود
۲
دوزخ از شعله نار غضب تو سوزانخلد از انعام نعیم تو مخلد بخلود
۳
آدم آنست که داغ تو به پیشانی داشتمشمر آدمی این جانوران معدود
۴
همه را آرزوی بوسه ای از مقدم تستگو عیونست و جفونست و خدود است و قدود
صفحهٔ ۱ از ۳