خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذردکار عشاق به دور تو چنین می‌گذرد
۲
چند گویی که مه از بام فلک می‌تابدبنگر آن ماه که بر سطح زمین می‌گذرد
۳
خویش را مشتری از بام سپهر اندازدبا چنین جلوه گر آن زهره‌جبین می‌گذرد
۴
آهوی چشم تو چون دید به چین خم زلفاز سر نافه مشک آهوی چین می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳