خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا که عشق تو حاصل افتادستکار ما سخت مشکل افتادست
۲
آب از دیده‌ها از آن باریمکاتش عشق در دل افتادست
۳
در ازل پیش از آفرینش جسمجان به عشق تو مایل افتادست
۴
جان نه تنهاست عاشق رویتپای دل نیز در گل افتادست
صفحهٔ ۱ از ۳