خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم بسی دارم چه جای صد غم استزانکه هر موییم در صد ماتم است
۲
غم نباشد کانچه پیشان است و پسکم ز کم نبود نصیبم زان کم است
۳
عالمی است اشراق نور آفتابکور را زانچه اگر صد عالم است
۴
عالمی دردست بر جانم ولیچون ازوست این درد جانم خرم است
صفحهٔ ۱ از ۳