خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل کمال از لعل میگون تو یافتجان حیات از نطق موزون تو یافت
۲
گر ز چشمت خسته‌ای آمد به تیرزنده شد چون در مکنون تو یافت
۳
تا فسونت کرد چشم ساحرتجامه پر کژدم ز افسون تو یافت
۴
سخت‌تر از سنگ نتوان آمدنلعل بین یعنی دلش خون تو یافت
صفحهٔ ۱ از ۳