خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیشگاه عشق را پیشان که یافتپایگاه فقر را پایان که یافت
۲
در میان این دو ششدر کل خلقجمله مردند و اثر زیشان که یافت
۳
رخنه می‌جویی خلاص خویشتنرخنه‌ای جز مرگ ازین زندان که یافت
۴
ذره‌ای وصلش چو کس طاقت نداشتقسم موجودات جز هجران که یافت
صفحهٔ ۱ از ۴