خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زلف تو دام و دانه خالتهر صید که میکنی حلالت
۲
خورشید دراوفتاده پیوستدر حلقهٔ دام شب مثالت
۳
همچون نقطی سیه پدیداربر چهرهٔ آفتاب خالت
۴
دل فتنهٔ طرهٔ سیاهتجان تشنهٔ چشمهٔ زلالت
صفحهٔ ۱ از ۳