خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نکوییت بیشتر گرددآسمان در زمین به سر گردد
۲
آفتابی که هر دو عالم راکار ازو همچو آب زر گردد
۳
زآرزوی رخ تو هر روزیروی بر خاک دربدر گردد
۴
نرسد آفتاب در گردتگرچه صد قرن گرد در گردد
صفحهٔ ۱ از ۳