خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلی کز عشق او دیوانه گرددوجودش با عدم همخانه گردد
۲
رخش شمع است و عقل ار عقل داردز عشق شمع او دیوانه گردد
۳
کسی باید که از آتش نترسدبه گرد شمع چون پروانه گردد
۴
به شکر آنکه زان آتش بسوزدهمه در عالم شکرانه گردد
صفحهٔ ۱ از ۴