خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر دردت دوای جان نگرددغم دشوار تو آسان نگردد
۲
که دردم را تواند ساخت درماناگر هم درد تو درمان نگردد
۳
دمی درمان یک دردم نسازیکه بر من درد صد چندان نگردد
۴
که یابد از سر زلف تو موییکه دایم بی سر و سامان نگردد
صفحهٔ ۱ از ۴