خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قد تو به آزادی بر سرو چمن خنددخط تو به سرسبزی بر مشک ختن خندد
۲
تا یاد لبت نبود گلهای بهاری راحقا که اگر هرگز یک گل ز چمن خندد
۳
از عکس تو چون دریا از موج برآرد دمیاقوت و گهر بارد بر در عدن خندد
۴
گر کشته شود عاشق از دشنهٔ خونریزتدر روی تو همچون گل از زیر کفن خندد
صفحهٔ ۱ از ۲