خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشقِ تو ،جانِ مختصر، که پسندد؟فتنه ی تو، عقلِ بی خبر، که پسندد؟
۲
رویِ تو کز تُرکِ آفتاب، دریغ استدر نظرِ هندویِ بَصَر، که پسندد؟
۳
رویِ تو را تابِ قُوَّتِ نَظَری نیستدر رخِ تو، تیزتر نظر، که پسندد؟
۴
چون بنگنجد شِکَر، بُرون ز دهانتاز لبِ تو خواستن شِکر که پسندد؟
صفحهٔ ۱ از ۴