خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آوردجهان حسن در زیر پر آورد
۲
به خوش رنگی رخش عالم برافروختز سرسبزی خطش رنگی بر آورد
۳
لب چون لعلش از چشمم گهر ریختبر چون سیمش از رویم زر آورد
۴
گل از شرم رخ او خشک لب گشتز خشکی ای عجب دامن تر آورد
صفحهٔ ۱ از ۳