خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل دست به کافری بر آوردوآیین قلندری بر آورد
۲
قرائی و تایبی نمی‌خواسترندی و مقامری بر آورد
۳
دین و ره ایزدی رها کردکیش بت آزری بر آورد
۴
در کنج نفاق سر فرو بردسالوس و سیه گری بر آورد
صفحهٔ ۱ از ۲