خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد من هیچ دوا نپذیردزانکه حسن تو فنا نپذیرد
۲
گر من از عشق رخت توبه کنمهرگز آن توبه خدا نپذیرد
۳
از لطافت که رخت را دیدمنقش تو دیدهٔ ما نپذیرد
۴
نتوانم که تو را بینم از آنکچشم خفاش ضیا نپذیرد
صفحهٔ ۱ از ۴