خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دل لایعقلم دیوانه شددر جهان عشق تو افسانه شد
۲
آشنایی یافت با سودای تووز همه کار جهان بیگانه شد
۳
پیش شمع روی چون خورشید توصد هزاران جان و دل پروانه شد
۴
مرغ عقل و جان اسیر دام توهمچو آدم از پی یک دانه شد
صفحهٔ ۱ از ۲