خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می‌کشدآتش سودای او جانم در آتش می‌کشد
۲
تا دل مسکین من در آتش حسنش فتادگاه می‌سوزد چو عود و گه دمی خوش می‌کشد
۳
شحنهٔ سودای او شوریدگان عشق راهر نفس چون خونیان اندر کشاکش می‌کشد
۴
عشق را با هفت چرخ و شش جهت آرام نیستلاجرم نه بار هفت و نی غم شش می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲