خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ره عشاق بی ما و من آمدورای عالم جان و تن آمد
۲
درین ره چون روی کژ چون روی راستکه اینجا غیر ره بین رهزن آمد
۳
رهی پیش من آمد بی نهایتکه بیش از وسع هر مرد و زن آمد
۴
هزاران قرن ، گامی می‌توان رفتچه راه است این که در پیش من آمد
صفحهٔ ۱ از ۴