خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لعل تو به جان فزایی آمدچشم تو به دلربایی آمد
۲
چون صد گرهم فتاد در کارزلفت به گرهگشایی آمد
۳
با زنگی خال تو که بر ماهدر جلوهٔ خودنمایی آمد
۴
در دیدهٔ آفتاب روشنچون نقطهٔ روشنایی آمد
صفحهٔ ۱ از ۴