خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو سر بر من گران داری نگارانگویی از چه رو آخر خدا را
۲
مکن بر من جفا و جور از این بیشکه طاقت طاق شد زین جور ما را
۳
ز حد بیرون مبر کز درد مردیمکه حدّی باشد ای دلبر جفا را
۴
چو دل در طرّهٔ زلف تو بستیمسزد گر نشکنی عهد و وفا را
صفحهٔ ۱ از ۳