خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ز دیده و دل دور کرد یار چراز دست داد مرا زود آن نگار چرا
۲
به اختیار نبودم جدایی از بر دوستز ما کناره گزید او به اختیار چرا
۳
مرا ز چشم عنایت فکنده یکبارهنگار مهوش من همچو روزگار چرا
۴
درون کنج دلم سرّ او نهانی بودمیان خلق جهان کرد آشکار چرا
صفحهٔ ۱ از ۲