خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده در آب روان و لب کشتست مرابا رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا
۲
ترک جوی و لب دلجوی نمی‌یارم گفتچه توان کرد چو این طبع و سرشتست مرا
۳
سرگذشتم ز غمت دوش ندانی که چه بودآب چشم از سرم ای دوست گذشته‌ست مرا
۴
مژه بر هم نتوانم زدن اندر شب هجرکه وصال تو در این دیده نشسته‌ست مرا
صفحهٔ ۱ از ۲