خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا که دل مایل آن سرو روانست مراخون دل در غمش از دیده روانست مرا
۲
گرچه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروختچه توان کرد که او روح و روانست مرا
۳
همه را دوستی و مهر به دل می‌باشدمیل با روی چو مهر تو به جانست مرا
۴
خلق گویند چو بلبل به چمن ناله مکنچه کنم چون هوس لاله رخانست مرا
صفحهٔ ۱ از ۲