خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چه کردی تو به یک بار فراموش مرانرود یاد تو از خاطر مدهوش مرا
۲
از خدا دولت وصلت به دعا می‌خواهمتا کشی رغم بداندیش در آغوش مرا
۳
زهر و تریاک و گل و خار به هم بنهادندچند گویی که برو نیش تو را نوش مرا
۴
چون مرا بخت وصال تو نباشد اولیستبار هجر تو کشیدن به سر و دوش مرا
صفحهٔ ۱ از ۲