خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی تو کافتاب را ماندآسمان را به سر بگرداند
۲
مرکب عشق تو چو برگذردخاک در چشم عقل افشاند
۳
هر که عکس لب تو می‌بینددهنش پهن باز می‌ماند
۴
زلف شبرنگ و روی گلگونتمی‌کند هر جفا که بتواند
صفحهٔ ۱ از ۳