خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگویمت سخنی ای نگار چون بالاتبه راستی و درستی که نیست کس همتات
۲
نرست سرو چو قدّ تو راست در بستانگلی ندید کسی چون رخ جهان آرات
۳
اگر کنی گذری در چمن گل رنگینفتد ز دست و سهی سرو سر نهد در پات
۴
منم به کوی فراقت نشسته با غم و دردتویی به عالم عشق کسی دگر، هیهات
صفحهٔ ۱ از ۳