خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو که می‌رود چنین راستیارب ز کدام چشمه برخاست
۲
از آب دو چشم ما برآمدزان میل دلش همه سوی ماست
۳
قدّیست به اعتدال دلکشکان عین بلاست آن نه بالاست
۴
گویند قدش به سرو ماندگویم که کرا مجال و یاراست
صفحهٔ ۱ از ۳