خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سروی ماند آن بالای او راستبگو تا از کدامین چشمه برخاست
۲
چرا چون جان عزیزش من ندارمچو او را جای دایم در دل ماست
۳
فدای او بباید گشت ما رااز آن رو کاو عزیزی پای برجاست
۴
به هر بادی چو بید از جا نجنبیدبگفتم صورتی چون قامتش راست
صفحهٔ ۱ از ۲